|
Het is mooi geweest. Op deze blog staat het relaas te lezen van een jonge homo op zoek naar zichzelf. Verstrikt in twee werelden probeert hij boven water te blijven. In de ene wereld is hij een ‘normale’ hetero en in de andere wereld is hij zichzelf. Samen met Aeneas begon Elias aan de grootste uitdaging uit zijn leven… Alles wat vanzelfsprekend is bij een heterokoppel, is in het begin zo anders bij een holebikoppel. Je let op je passen, je houdt rekening met iedereen, je laat niet zomaar altijd en gelijk wanneer zien dat je die andere graag ziet. Gewoon omdat die persoon hetzelfde geslacht heeft. Wanneer je hem kust in het bijzijn van anderen denk je: “Kan dit wel? Wat zullen de mensen rondom ons denken?”
Bovenstaand gevoel had ik vooral in het begin van onze relatie. Wij hebben rekening gehouden met wat de wereld rondom ons en met wat mensen zouden kunnen denken. Je ziet niet iedere dag twee mannen of twee vrouwen kussen. Wat je wel heel vaak ziet zijn twee hetero’s die kussen. Dat is nu eenmaal sociaal aanvaard. Zij houden geen rekening met holebi’s op zo’n momenten. Zij zullen het niet laten van elkaar te kussen. Waarom zouden wij het dan wel laten voor hen?
Tegenwoordig durf ik Aeneas al vlugger kussen in het openbaar. Ik trek me steeds minder aan van wat anderen denken. Het enige waar ik wel soms nog bang voor ben is dat mensen agressief zouden gaan reageren wanneer ze ons zien kussen. Ik heb geen zin om ooit in elkaar geklopt te worden omdat ik iemand graag zie. Twee tegengestelden zouden elkaar op dat moment ontmoeten: liefde en haat. Laat ons hopen dat het nooit gebeurd en als het toch ooit zou gebeuren, dan hoop ik dat liefde sterker is dan die haat! Nu zijn we er zo wel wat uit. De grens tussen die twee werelden vervaagt iedere dag een beetje. In ons derde jaar samen is er enorm veel gebeurd qua outing naar familie en vrienden toe, zodat we op dit moment zowat overal onszelf kunnen zijn. Outen doe je wel heel je leven, maar de mensen die we echt belangrijk vinden weten het. Zij die het nog niet zouden weten worden meestal door anderen op de hoogte gebracht. Mensen praten nu eenmaal graag… Voor ik hier mijn laatste woorden neertyp wil ik toch nog enkele mensen bedanken. Om te beginnen de meest logische persoon: Aeneas. Hij heeft deze blog door dik en dun gesteund. Op deze blog staan enkele privé-zaken die hij misschien liever niet gepubliceerd had gezien, maar hij heeft nooit geklaagd over wat ik hier schreef. Voor alle liefde, steun en toeverlaat wil ik je bedanken lieve schat! We weten wat we aan elkaar hebben! Daarnaast wil ik mijn ouders, mijn broer, enkele vrienden en mijn en Aeneas’ familie nog bedanken.
Hoewel mijn ouders in het begin niet meteen fantastisch reageerden op onze relatie, hebben ze toch geleerd om de situatie te aanvaarden en ook Aeneas een warm hart toe te dragen. Ze steunen ons door dik en dun. Ik heb het geluk dat ik mijn huis een thuis mag noemen.
Mijn broer en ikzelf kunnen goed met elkaar overweg. Hij durft wel eens te lachen met het feit dat ik homo ben, maar hij zal altijd voor ons opkomen wanneer iemand iets verkeerd durft te zeggen over het feit dat ik holebi ben. Ik wil onze vrienden bedanken die sinds het begin van onze outing achter ons stonden. Die ons altijd hebben gesteund en waarbij we nog altijd terecht kunnen. Jullie waren van onschatbare waarde voor ons. Sommigen van hen zijn we een beetje uit het oog verloren, anderen zijn ook vandaag nog aanwezig in ons leven. De personen in kwestie zullen wel weten of het over hen gaat wanneer ze dit lezen.
Ook de volgende personen zullen wel doorhebben dat dit over hen gaat, want in die drie jaar hebben we ook heel wat nieuwe vrienden leren kennen. Vrienden die er ook altijd zijn voor ons en die er niet om geven dat we holebi zijn. Vriendschap kan echt verder gaan dan ras, kleur, geaardheid … Dan heb ik nog de families van Aeneas en mezelf. Velen van hen hebben geen probleem met ons en zij die toch niet holebi minded zijn, die laten ons met rust. Bedankt families. We zijn blij dat we onszelf mogen zijn bij jullie. Tenslotte zijn er nog de bloggers. De lezers. Je hebt ze in alle soorten en maten. Sommigen dragen je een warm hart toe, anderen durven wel eens klagen en zagen. Aan allen die hier oprecht met ons hebben meegeleefd: bedankt! Allen die niks van ons moeten weten, horen hier in de eerste plaats al niet te zijn… Ziezo, alles is gezegd. Ik verlaat deze blog. Het is goed geweest en ik stop graag op een mooi moment. Op dit moment zijn we drie jaar samen, dus een mooiere afsluiter kon ik niet bedenken. Nog jaren doorgaan heeft geen zin. Er zal nog wel vanalles gebeuren, maar die zaken houden we vanaf nu liever voor onszelf.
We laten deze blog online staan zodat iedereen die het hele verhaal nog eens wil lezen dit kan doen. Velen lieten me via het gastenboek, e-mail of een reactie weten dat ze iets hebben gehad aan deze blog en daar ben ik blij om. Negatieve reacties kwamen gelukkig niet zoveel voor en als die al voorkwamen, dan liet ik die graag links liggen.
Lieve mensen allemaal. Het was fijn om voor u geschreven te hebben! Ik heb veel blogs en dit was degene waar ik persoonlijk het meest aan had. Ik wil jullie wel verklappen dat ik aan de boekversie van “Two worlds” aan het werken ben, maar de kans dat die ooit wordt uitgegeven is héél miniem lijkt mij. Mocht het toch ooit gebeuren, dan hoort u het wel… Ik ben een jongen die houdt van een jongen en wat mij betreft is daar niks mis mee!DIT IS HET EINDE VAN TWO WORLDSLees het vervolg op deze blog op ONE WORLD 
|
